Książka pobudzająca do myślenia nad naszą rzeczywistością społeczną, zarówno polityczną, jak i osobistą, rodzinną, środowiskową.

Pokazuje, jak wiele iluzji jest w demokracji - w zachowaniu polityków, w ich programach, jak wiele bierności i złudzeń jest w nas samych. Publikacja otwiera podserię "Polskie spojrzenia".

Stanisław Filipowicz, historyk myśli politycznej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, od lat związany z Instytutem Studiów Politycznych PAN, gdzie jest kierownikiem Zakładu Filozofii Polityki. Autor wielu publikacji poświęconych amerykańskiej tradycji politycznej, analizie historycznych przesłanek liberalnej koncepcji polityki i przemianom stylów myślenia związanym z wpływami politycznego racjonalizmu i wzorców Oświecenia. W kręgu jego zainteresowań znajduje się również problematyka politycznej obecności mitu, a także paradoksy związane z radykalnymi koncepcjami emancypacji, tworzącymi osnowę swoistego kultu autentyczności. Do najważniejszych prac prof. Filipowicza należą: Historia myśli polityczno-prawnej; Mit i spektakl władzy - I nagroda dziennika "Rzeczpospolita" 1990 r.; Ameryka. Alfabet nadziei;O władzy grzechu i grzechach władzy. Rozważania o rodowodzie amerykańskiego antyutopizmu;Pochwała rozumu i cnoty. Republikańskie credo Ameryki;Twarz i maska - Książka Lata ' 98". Publikuje m.in. w "Gazecie Wyborczej", "Przeglądzie Politycznym", "Civitas".

"Wielka opowieść, którą stworzyło Oświecenie, przedstawiając w najrozmaitszych wariantach ideę wolności i rządów ludu, stała się w końcu komunikatem, który zatriumfował w przestrzeni politycznego dyskursu. Na każdym kroku słyszymy "mowę" mitu. Wolność, uczestnictwo, partycypacja, suwerenność, reprezentacja, emancypacja, prawa człowieka, sprawiedliwość, rządy ludu ... Słowa te mogą oczywiście pojawiać się w najrozmaitszych konfiguracjach, na najrozmaitszych koturnach. Ciągną za sobą mgławice najrozmaitszych interpretacji, nadziei i przeświadczeń. Wywołują oczywiście wiele sporów. Nie tracą wszakże swej władzy. [...] Ale co tak naprawdę znaczą? Otóż właśnie. Mit - pamiętajmy - nie jest niewinny. [...] mit zniekształca; mit nie jest ani kłamstwem, ani wyznaniem: jest naginaniem". Nie wszyscy jednak patrzyli (i patrzą) przez zaczarowane szkiełko. W "królestwie rozumu" byli też schizmatycy, którzy nigdy nie zamierzali składać hołdów. To właśnie im oddamy głos.[...] Spróbujemy więc opuścić przestrzeń mitu, oddając głos tym, którzy nie ukrywali wątpliwości. Schizmatykom, sceptykom, obrazoburcom. Autorom, którzy zastanawiając się nad konsekwencjami 'odczarowania', nie ukrywali wahań, a doświadczenia związane z "rządami rozumu" i emancypacją interpretowali na przekór panegirykom..."

ze Wstępu